Szpinak - prawda i mity

Wielu z nas szpinak kojarzy się z niesmaczną zieloną papką, do której byliśmy zmuszani w dzieciństwie ze względu na rzekomo wielce zdrowotne właściwości.

Do niedawna uważany był on za cenne źródło żelaza i polecany w diecie osób z niedokrwistością spowodowaną niedoborem tegoż mikroelementu. Współczesne badania jednak skutecznie obaliły mit o wysokiej zawartości żelaza w szpinaku.

Po pierwsze szpinak wcale nie znajduje się w czołówce warzyw zawierających ten minerał. W 100 g szpinaku znajduje się 2,8 mg żelaza. Prawie dwukrotnie więcej zawierają go chociażby nasiona soczewicy, soi a także natka pietruszki. Poniekąd winę za to, że szpinak mylnie oceniono za bogaty w żelazo ponoszą wyniki jednych z pierwszych badań nad nim, jeszcze z czasów powojennych. Wówczas sekretarka mylnie wpisała przecinek w wyniku i tym samym w świat poszła fama, iż szpinak zawiera 28 mg żelaza w 100g co oczywiście byłoby bombą zasobności w ten składnik.

Po drugie absorpcja (wchłanianie) żelaza z produktów pochodzenia roślinnego jest bardzo mała i w przypadku szpinaku wynosi zaledwie 1%. Mankamentem szpinaku jest także to, że zawiera kwas szczawiowy, który w połączeniu z wapniem tworzy nierozpuszczalny związek - szczawian wapnia, nieprzyswajalny przez organizm. Dlatego też nie powinien być spożywany przez osoby cierpiące między innymi na kamicę nerkową.

Szpinak powinien jednak znajdować się w zbilansowanej diecie ze względu na relatywnie wysoką zawartość beta - karotenu a także witaminy C (67,8 mg w 100g szpinaku, co pokrywa średnio 90% dziennego zapotrzebowania na tą witaminę). Osoby dbające o linię z pewnością zainteresuje fakt, iż szpinak zawiera zaledwie 16 kcal/100g.

Pamiętajmy, że jedynie urozmaicona dieta jest w stanie zapewnić nam właściwą podaż związków odżywczych niezbędnych dla naszego zdrowia.